Jak wskrzesiłem bloga po siedmiu latach
Ostatni wpis na tym blogu pojawił się w październiku 2019 roku, a WordPress pod spodem ostatnią aktualizację dostał w 2017. Przez te lata wiedziałem, że strona się starzeje: wiele postów mocno straciło na aktualności, linki prowadziły w próżnię, a wygląd pamiętał czasy, kiedy responsywność była nowinką. Ale praca zawodowa, rodzina i wszystko pomiędzy zawsze wygrywały z "projektem na weekend", który w praktyce byłby projektem na kilka tygodni.
Dlaczego tak długo
Odświeżenie bloga to nie jedno zadanie, tylko kilka nudnych i czasochłonnych naraz:
- przenieść prawie sześćdziesiąt wpisów z bazy WordPressa, razem z galeriami, tabelami i dopiskami z kolejnych lat,
- przeczytać każdy z nich i zdecydować, co jeszcze ma sens, a co tylko wprowadza w błąd,
- sprawdzić aktualność ponad stu linków zewnętrznych,
- zaprojektować nowy wygląd i napisać szablony,
- nie zgubić po drodze adresów (SEO), na które od lat trafiają ludzie z wyszukiwarek (Google),
- przygotować nowy serwer i skonfigurować deployment.
Każdy z tych punktów osobno to kilka wieczorów. Razem to coś, co odkłada się "na kiedyś".
Co się zmieniło
Tym razem robotę wykonywał Claude Code (z Opusem 5.5) pracujący w terminalu na moim repozytorium, a ja zamiast programisty byłem orkiestratorem agentów AI, decydując, co mają robić, i weryfikując ich pracę. Całość zajęła ~pięć wieczorów.
- Nowy silnik: zamiast łatać WordPressa, blog jest teraz aplikacją opartą na pakietach Yii3, z wpisami w plikach Markdown. Yii3 wybrałem trochę dla zabawy, bo przez wiele lat pracowałem z Yii2. Na serwer trafia statyczny HTML, więc dużo mniej jest tam do zaatakowania i do łatania.
- Wygląd: dostałem kilka wersji do porównania obok siebie i wybrałem font oraz kolor akcentu, żeby blog przypominał moją firmową stronę synektra.pl, ale jej nie kopiował. Zamiast tygodnia dłubania w CSS było kilkadziesiąt minut porównywania i decyzji.
- Migracja: wszystkie 59 wpisów przeszło do Markdowna, a obrazki do AVIF i WebP. Stare adresy wpisów zostały bez zmian.
- Przegląd treści: model przeczytał każdy wpis i zaproponował, co zostawić, co zaktualizować, a co odesłać do archiwum. 34 wpisy (Tlen, IE6, Flash, Yii 1 i podobne) są teraz archiwalne. Działają pod starym adresem z ramką "Wpis archiwalny", ale znikają z list i z czasem wypadną z wyszukiwarek. Zasłużenie ;-)
- Linki: każdy sprawdzony osobno. Najciekawsze okazały się nie te martwe, tylko te, które działały. Kilka domen zostało przejętych i zamiast katalogu modów do Skyrima prowadziły na chińską stronę hazardową, a zamiast strony firmy od jazdy ekstremalnej na tracker afiliacyjny.
- Literówki: ponad pięćdziesiąt poprawek, których swego czasu nie wyłapałem, przez co wisiały nawet kilkanaście lat.
- Hosting: migracja na nowy serwer i konfiguracja deploymentu.
Co zostało po mojej stronie
AI nie zwalnia z myślenia. Tak samo pracuję w Synektrze: za kod oddany klientowi odpowiadam ja, nie model. Kilka razy musiałem korygować jej błędy: uznała za działające forum, na którym od dawna wisi tylko zaślepka, i zaproponowała podmianę martwych linków na kopie z Internet Archive (WTF?). Decyzje, który wpis zostaje publiczny, co nie pasuje do strony i jak ma ona wyglądać, podejmowałem sam. Różnica polega na tym, że nie musiałem już sam się przez to wszystko przekopywać.
LLM pisze kod kilka razy szybciej ode mnie. Nieraz lepiej na poziomie mikro pomimo tego, że siedzę w branży od ~20 lat. W skali makro nadal bywam lepszy - ale jak długo? :-) Tak czy inaczej Claude Code i Opus pozwolili mi wrócić do projektu własnej strony po latach przestoju.